Mathijs van Manen
(NL) Amsterdam 1949/01/01 ... 2007/12/18 Providence (USA)

the brilliant versatile inventor left us too soon with a huge collection of objects and ideas

how do you remember him?
you can send your reaction/pictures to: mathijs@klankschap.nl

In memoriam Mathijs van Manen
Amsterdam 1949/01/01 2007/12/18 Providence (USA)

In het publieke domein verwierf hij de meeste bekendheid met de koffieroermachine – een wasknijper met een ijzeren mechaniekje - en zijn roestvrij stalen insecten (broches) waarvan de rode ogen knipperden. De serie insecten behoorden tot een grote familie met Latijnse namen zoals de periplaneta mecahnica. Maar in kleinere (vak)kringen Mathijs van Manen een onvervangbaar technisch vernuft die de meest onorthodoxe oplossingen op zijn naam heeft staan. Hij was de ‘best second man,’ of beter, zoals de Britten zeggen: ‘second to none’.
Mathijs van Manen woonde en werkte in Amsterdam, hij overleed op 58-jarige leeftijd aan pancreaskanker in Providence, USA.
Van Manen studeerde aan de Technische Hogeschool in Enschede, waar hij destijds al zijn technisch inzicht combineerde met humor en kunst. Zo legde hij tijdens een feest op de kunstacademie de hoofdstroom om via een bak met zout water, waardoor het licht langzaam aan en uit ging en trommelde hij de plaatselijke pers op om getuige te zijn van de door hem uitgevonden onbreekbare beeldbuis, die hij van het dak van de TH gooide.
Ook studeerde hij een tijdje medicijnen, maar raakte al snel meer geïnteresseerd in de apparaten op de intensive care en hoe deze beter zouden kunnen functioneren.
Met zijn drie boers richtte hij het bedrijf euroGenie op, onder het motto “we weten niet alles, maar we weten wel alles beter.” realiseerden zij elk vanuit hun eigen discipline talloze projecten op het gebied tussen kunst techniek.
Aan wie of wat hij zich ook verbond op welk terrein dan ook, Van Manen vroeg zich bij alles af of vorm en inhoud niet eleganter en efficiënter te combineren waren en wist het dan ook nog zo uit te voeren dat het zelfs zonder verstand van techniek interessant was om naar te kijken. Zo omzeilde hij het protocol op Schiphol en ontwierp een object met knipperend licht, viel hem bijvoorbeeld de vijfde juni 1987 om 4 uur 32 op (198765432), introduceerde hij het verticaal breien, vond nieuwe special effects in de filmindustrie uit en startte een jarenlange samenwerking met zangeres Fay Lovsky en kunstenaar Peter Struycken met wie hij samen de verlichting onder het Architectuur Instituut in Rotterdam ontwierp.
“Het was een ongelofelijke vindingrijke man,” zegt Struycken die vrijwel al zijn lichtobjecten samen met de gebroeders van Manen maakte. “Mathijs beschikte over een buitengewoon grote mate van originaliteit en was uitermate hardnekkig in het vinden van oplossingen.”
Struycken leerde hem kennen bij een dansvoorstelling in de Toneelschuur. Niemand kon de honderd lampen van een dimbare horizon met de standaarduitrusting afzonderlijk bedienen, totdat Mathijs erbij werd gehaald. Struycken zegt dat men overrompeld was over de onzichtbaarheid van de bedrading en de compactheid waarmee van Manen werkte. Het verbaast hem dan ook, dat de gevestigde elektrotechnische bedrijven zo weinig van Van Manen hebben opgepikt en het geen opdrachten regende. De kwaliteit van zijn werk werd door iedereen onmiddellijk herkend, maar zijn onorthodoxe optreden, en zijn desinteresse wat betreft de zakelijke kanten van de opdrachten, leverde hem niet automatisch nieuw werk op.
Hij leefde in permanente strijd tegen de domheid en het onrecht, wat hem in tegenstelling tot in zijn werk, privé niet altijd de beste oplossingen opleverde. Het hoorde misschien bij zijn genialiteit waarvan hij zich op een beminnelijke manier bewust was, en waarvan hij misschien dacht dat het uiteindelijk altijd beloond zou worden.
Significant voor zijn manier van denken was dat hij geen enkele aanname aannam en iets vanuit talloze perspectieven kon benaderen. Gaf Philips het advies de starter van een tl-buis zo dicht mogelijk bij de lamp in de buurt aan te brengen, dan wilde Mathijs weten tot precies hoe ver zo’n limiet strekte. De negen meter die dat opleverde, heeft Struycken in veel van zijn projecten goed kunnen gebruiken.
Hoe onder andere Struycken zonder Mathijs van Manen verder zal moeten werken, “moeten we nog uitvinden,” zegt Struycken. “Hij is niet vervangbaar, hij was slagen beter dan welk groot electrotechnisch bureau dan ook. De rest is allemaal twee keer zo groot, twee keer zo lomp en twee keer zo weinig vernuftig.”
Katrien Gottlieb


Mathijs is altijd relaxed en motiverend geweest. Nog nooit iemand zo loyaal en toegewijd en altijd aanspreekbaar voor m'n ideeën gezien zoals hij dat kon op zijn eigen wijze. Vooral ideeën en eigen visies interesseerde hem, daarom ook zo'n goede thuishaven voor kunst en muziek initiatiefnemers. Mis hem zeer en bedenk me dat ie goed vind wat je doet wie je bent. Maakt me vredelievend.
ik zal je ontzettend hard missen. je lach je rust het is zo onwezelijk. hopelijk zien we elkaar ooit weer ik zal je nooit vergeten.
Lieve Mathijs, Man, ik ben me rot geschrokken van jou. Hoe kan het dat je zomaar zo snel van de aardbol verdwenen bent? Van de zomer zat je nog bij ons op het terras boven, als meester van de T, ceremonieel te orakelen. We haalden herinneringen op, want eigenlijk kennen we elkaar nog het best van vroeger. Ik kan niet geloven dat je echt verdwenen bent, al ben ik ook niet gecommitteerd aan het idee van het hiernamaals, of verbonden aan een bepaalde leer. Jij zal er zeker niet in geloven, een beetje boeddhist komt altijd terug immers, dus ik stuur je deze mail gewoon. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik even in een memory lane mode raak. Weet je nog dat we een keer toen ik nog in Bussum woonde de hele nacht liggend in een kuil in de tuin met het oog op de sterren gericht hebben liggen ouwehoeren? Jij bent daar heel goed in, ik heb er erg van genoten. We deden dat ook telefonisch, urenlang, ik hoorde op de achtergrond de medische apparatuur tikken, toen jij nog intern liep op Intensive Care als aankomend arts. (ik denk er nu aan hoe goed je natuurlijk goed wist wat er met je lichaam gebeurde de laatste maanden). Dat was ook de periode dat je als uitvinder flink bezig was in Huizen, samen met Leo Cahn en Samuel Meijerink. Belangrijk thema was toen het zwenkwiel, weet je nog? Ik herinner me ook hoe jij al Japans kookte voor het mode werd. Heel precies en prachtig rolde je eten in matjes en daar kwamen dan weer prachtige hapjes uit. Eten en drinken, daar zit een geweldig geheim in vind je niet? Je wist ongelooflijk veel dingen, die zaten allemaal in je kop, in een waanzinnige combinatie met fuzzy logic, humor en gekte. Je kon ook heel scherp(zinnig) zijn. Maar ja dan lachte je er weer bij. Daarbij was je natuurlijk een mooie jongen. Ik herinner me ook nog goed dat ik je af en toe in Amsterdam of een feestje van gemeenschappelijke vrienden of zoiets tegenkwam met je vrouw en heel kleine kinderen, eerst een verrassend maar toen ook een mooi beeld, die nu zoals je zelf ook vertelde al heel groot zijn en natuurlijk ook slim. Je hebt ze ongetwijfeld veel gekte en creativiteit meegegeven. Burgerlijk was een vloekwoord, die boodschap had jij ook weer meegekregen van jouw eigenzinnige vader. Ik kan je vertellen dat dat heel belangrijk is. Het verhaal dat jij op zijn overlijdensdienst vertelde over die zelfbouwbedden staat bij ons als een classic in het geheugen gegrift. Ik complimenteer trouwens je broers en jou dat jullie tezamen aan het werk zijn geslagen. Het is heel knap om zo'n broederband te kunnen koesteren. Grappig dat je juist een paar jaar geleden zelf contact met mij opnam, ik denk via mijn website en ook onmiddellijk de vinger op de wonde (nou ja wonde) legde nadat je mijn boek gelezen had. Te avant-gardistisch. Nou ja, je weet wie het zei. Ik vind het echt jammer dat ik nooit op het eiland ben geraakt. Je had zoveel feestelijke ideeën en ik was ook altijd zwaar onder de indruk van je technische en later I-technologische kennis. Vlak voor je naar Ibiza ging heb je me nog doordrongen van het nut van Compuserve. Ik moest..... Je liep altijd voor de troepen uit en ik moet je nageven: dat heb je nu dus ook gedaan. Maar ooit, zo hoop ik, zal blijken: we'll meet again! lieve groet van Susanne Piët
Een laatste groet aan Grote Broer:
Hey Vaarwel.
En heel veel sterkte allemaal zonder Mathijs in ons tastbare midden.
Grote zus.
Toen Mathijs mij belde om te vertellen dat hij ziek was, zei hij op een geven moment: "het is wel de chronologische volgorde". (Dat hij als oudste ook als eerste zou sterven) Waarop ik antwoordde, het leven is niet logisch, waarop Mathijs meteen zei: Nee.... en ook niet chronisch.
Daarom ook, laat iedereen elkaar tot steun zijn en zorg goed voor elkaar.
En Mathijs, grote broer, nog bedankt voor alles!
Voor allemaal, de beste wensen voor 2008.
Liefs Quintina.
(kleine zus)
Grote Mathijs, het persbericht is voor de krant geschreven en verwoord niet hoe ik je heb zien leven en hoe ik je zag sterven. Maar dat is, behalve voor jou, off the record.
Con mucho amor, Katrien.
Beste Familieleden en vrienden van Mathijs Ik zag de advertentie in de volkskrant en kon mijn ogen niet geloven. Het is al enige tijd geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb... ergens in de warmoesstraat toen ik uit het Blaauwlakenblok was verwijderd, hij zette mij natuurlijk aan tot actie want hij was altijd fel. Natuurlijk herinner ik me hem van de ontelbare vergaderingen van het BLB maar de beste herinnering heb ik van hem en zijn broers toen we het optreden organiseerden van de gitaristen Rick en Keith in zijn ruimte in de Warmoesstraat en heb toen ook in detail alle uitvindingen kunnen bewonderen. Het is gewoon niet te bevatten dat hij er niet meer is. Ik hoop tzt wat meer te horen hoe het gegaan is etc. Heel veel sterkte de komende tijd. Met vriendelijke groet, Rob van der Schoor

lieve Mathijs, you were always there ......... with a warm smile .......... and a never ceasing enthusiastic willingness to .......... just be .......... or do whatever was needed to be done ........ have a good journey, my dear friend ........ and lets have dinner in heaven ....... when things have settled down a bit .......... love you Maggie

	Uw agent '' heeft 13 nieuwe vacatures voor u gevonden!
	Hieronder ziet u de 13 gevonden vacatures: 
	nr	 score%	 onzekerheid%	 Vacature titel	 functie
	1	 50%	 0%	Administratief Medewerker
	2	 50%	 0%	Klantmanager bijzondere bijstand / levensonderhoud
	3	 50%	 0%	Opzichter
	4	 50%	 0%	(Letsel) Schaderegelaar M/V
	5	 50%	 0%	Sales representative
	6	 50%	 0%	Personeelsadministrateur M/V
	7	 50%	 0%	Docent IT
	8	 50%	 0%	Binnendienst Medewerker / ster
	9	 50%	 0%	Beleidsmedewerker Welzijn
	10	 50%	 0%	Medewerker terugvordering en verhaal
	11	 50%	 0%	Casemanager / Klantmanager
	12	 50%	 0%	Senior Inkomstenconsulent
	13	 50%	 0%	Ervaren Klantmanagers
	Met vriendelijke groet,
	
In 2003, I played a concert of blues and acoustic music at MAMA with my friend Keith Bennett. Rob van der Schoor arranged it with Mathijs to use the front room of the museum on Woermestraat for the event. It was only my 2nd trip to NL and my only encounter with Mathijs. I was fascinated at the workshop and the humour and science combined in Mathijs' inventions. I especially remember the light tube that constantly changed colour by mixing 4 flourescent tubes of varying colour to make a subtle and constantly shifting mix of shades. One moment the wall was pink and the next time I looked it was purple, but I could hardly see the change when I kept my eyes on it. Also the coffee stirrer was a wonderful object. I was so impressed to see how Mathijs used his unorthodox way of thinking outside the box to create the space, the feeling of free mind and invention, and the way he welcomed our music into the museum. That concert remains one of my most unusual and favourite memories of my travels in Europe. It always seems that free thinkers have to struggle to keep their expressions clear in a world that constantly wants to formalize and "own" their ideas. When I look at the website for the Museum, I admire that Mathijs remained true to his own creative self. I had hoped to see him again, but holding the memory of our wonderful day and concert with him will have to do for now. Rest in peace, Mathijs, and thank you for the brief look I got into your beautiful mind. Rick Bockner
	Mathijs,

	Zijn vrolijke gezicht lacht me nog toe.
	Zijn lange grijze haardos
	Zijn zin voor relativering en zijn humor
	Zijn creatief maatschappelijk engagement
	Symbool van de geest van 60, 
	Zijn uitvindingen en zijn geurmachines. 
	Zijn werkplaats in het blauw lakenblok 
	OZ Voorburgwal 200 
	Zijn gastvrijheid 
	Alle keren dat we mee-aten 
	Toen we Sint en Piet speelden voor zijn kinderen
	Toen we een actiegroep opzetten ter democratisering van Nederland
	Referendum 94
	De scherpe discussies en de komst van het internet.
	Hij overzag de enorme potentie van het internet al 
	Toen nog nauwelijks iemand het woord kende
	Hij heeft het toen scherp gezien
	Sommigen met zijn visionaire blik zijn rijk geworden. 
	Hij werd alleen maar armer

	De geurmachines hebben hem de das omgedaan. 
	Nog jaren later kwam ik hem tegen op de Nieuwmarkt.
	Bij Tofani vertelde hij dan weer over het onrecht dat het Nederlandse rechtssysteem hem had aangedaan. 
	Hoe hij beroofd was van zijn eigen geestesproduct en veroordeeld was 
	Hoe de commercie de creatieveling kapot maakte
	We hebben er nog jaren over gehad. 
	Zijn creatieve wilskracht bleef hangen in dezelfde groef
	‘Je moet het loslaten, maak een nieuwe stap’ zij ik altijd
	Hij kon het niet, het bleef een obsessie .
	Met die obsessie kwijnde hij weg.
	Zijn belangrijkste uitvinding lijkt zijn tragische ondergang te zijn geworden.

	1012. Toen de burgemeester onlangs zijn keurige plannen voor onze buurt presenteerde,
	zat ik in de raadszaal en dacht aan Mathijs.
	Al het alternatieve moet weg van de wallen. 
	De koffieshops, de prostitutie, de kraakpanden, de sfeer
	Misschien zouden we iets moeten doen, dacht ik.  Een burgerinitiatief of zo
	Mathijs. Hij zou er wel voor te porren zijn
	Een paar dagen later hoorde ik het bericht
	Mathijs is dood !
	De verbeelding was allang niet meer aan de macht. 
	De verbeelding was dood. 
	Is de geest van de jaren 60 nu werkelijk begraven?
	Wij hebben alleen nog zijn herinnering,

	Amsterdam, 21 December 2007
	Ab Gietelink


Dank zij jou

De dag voor je naar Amerika vertrok, reden we samen in de auto door Amsterdam Kijken op de weg, een beetje naast elkaar in de auto zitten. Gelukkig was het druk. Het was dinsdagochtend. Pas een paar dagen daarvoor op vrijdag 19 oktober, had je gehoord dat je ziek was. Een oordeel dat alle levensverwachting veranderde. Later die dag zouden de meiden arriveren. Efficient werkten we het lijstje af. Dokter, apotheek, drogist, bagel eten bij onze koffietent. Doodmoe was je na die paar uur en we reden terug. Beetje rustig verwijlen. Je verbrak de stilte: “Ik denk dat ik straks als een astronaut de ruimte in zal worden geschoten”.
Thuis gekomen kijk ik naar de twee universums die we samen in mijn huis hebben opgehangen. Niet 1, maar 2. Zo’n grapje waar wij allebei blij van werden en jij hing er twee grote goudkleurige lijsten omheen.

Ik sprak Sebas in Amerika, je was net gestorven, en vertelde dit verhaal. Sebas zei: “Mathijs is niet afgeschoten, hij is door 64 kraanvogels meegevoerd en weggevlogen”

Jouw laatste dagen hebben je kinderen, liefdes en vrienden die bij elkaar waren in Amerika, deze voor jou gevouwen aan je bed. En in Amsterdam werkten jouw broers door aan jouw laatste Levend Licht werk met Peter Struyken voor de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Theeceremonies, orgelmuziek, eindeloze telefoons, mails, nieuwe ontmoetingen, wijn, sneeuwpoppen en nog veel meer. Er is zoveel gebeurd. Zoveel liefde om je heen, zoveel moois...

Dank zij jou...

Caroline


l e o m a t

We hebben heel wat gelachen, en nachten lang gediscussieerd over hoe een ontwerp uit te voeren, wat was het minste werk? We kenden elkaar van onze kleutertijd door onze vaders, later kwam ik op bezoek in de Hilversumse Zonnebloemlaan, en nu in 2007 knap ik een huisje op waar ik de ramen a'la Teun direct in het steen zet. En ook het kraantje daar is zeer duidelijk geïnspireerd door dat grote huis waar jullie kinderbedden van Hexagon waren, regelmatig merk ik dat dingen die in mijn leven voorbij komen verbonden zijn met geïnspireerde momenten bij de familie van Manen. Ook in mijn werkplaats, in mappen en op plekken waar ik het niet verwacht liggen dingen met veel Mathijs erin. Zo zal hij samen met anderen die eerder gingen bij mij voortleven. Er zullen nog veel momenten met herinnering aan je komen. Van 1971 tot 1981, 10 jaar lang maakten we samen sieraden, Pino's, en meer. Mathijs je was zeer getalenteerd.
Leo Cahn

In 1967 ging ik studeren aan de TH Twente. Er moest aan groepsvorming gedaan worden. Zo kwam ik met 11 anderen in de groep Q terecht. En omdat het Twente was heette een groep een bent. Q is geen naam en daarom bedacht een wat slungelachtige jongen met ongewassen haar daarvoor de naam qbus. Wij benoemden hem meteen tot onze leider, voorzitter Mathijs Teunissen van Manen.
Creatief was hij, vervaardigde vreemde apparaatjes en tekeningen van nog veel ingewikkelder apparaten. Tijdens de introductie schiep hij een IC-vernietiger. Waarbij IC in dit geval voor introductie commissie stond.
Op de flat Calslaan 3-2 woonden hij en ik tegenover elkaar. Ook tegenovergesteld was ons dag-nacht ritme en ik zag hem vrijwel nooit. Dan vond ik weer een briefje op zijn deur: “niet wakker maken, ben laat en een beetje aangeschoten uit de boerderij gekomen. ik ga niet mee naar college”. Dat laatste was een overbodige mededeling, voor zover ik weet ging hij nooit naar een hoorcollege.
De enige keer dat hij een collegezaal van binnen zag, was om de zitting van de campusraad bij te wonen, waar een uitspraak gedaan zou worden of het nu wel of niet toegestaan was om ‘Johnson molenaar’ voor je raam te hangen.
Anders was het als er een feest in aantocht was op Calslaan 3-2. Dan was Mathijs druk in de weer: een mechaniek in de meterkast om het licht te laten fluctueren. Een constructie waarmee het licht uitging in de WC als je je handen waste.
Na het studentenjaar 1967-1968 werd de qbus na een speech van Mathijs plechtig begraven in het bos van Drienerlo. Hijzelf vertrok uit Enschede en ging medicijnen studeren.
En dan nu het bericht dat hij is overleden. Te jong natuurlijk. Wat rest zijn onze herinneringen.
Cor Nagtegaal

Lievelieve Mathijs... je effent alweer het pad voor ons... het ging zo snel... de geelzucht, die scan, het wegbrengen naar Schiphol, de foto waarop je weer wit was na de stent, de telefoongesprekken met nog grapjes... en dan de beroerte, en het eind... razendsnel allemaal achterelkaar.

Ik heb je nog even echt gezien, daar in Providence, hoelang was het, drie seconden? oogcontact. Toen moest je ze alweer sluiten, het was bijna zover... In je bedje met gedempt levend licht in de hoek ernaast, omhangen met door alle aanwezige (en zelfs niet-aanwezige) dierbaren gemaakte tekeningen en kraanvogeltjes van papier in alle kleurtjes, de klank van een merel die was opgenomen in Bretagne op een juni avond uit de i-pod, en een bonte Afrikaanse lap over je uitgemergeld lijf ... maar je handen bleven gewoon mooi.
Ik zat aan zijn voeteneind zijn handen te tekenen, Ans zat naast zijn hoofdeind links en Sebastiaan rechts,het gesprek ging over tofu.... toen Mathijs ophield met ademen. In een seconde waren we allemaal om zijn bed... Milan, de wetenschappelijke, pakte zijn pols, en zei," zijn hart gaat heel snel." Toen een schok, en het was gedaan. Buiten was een schitterende zon opgekomen over een besneeuwd Providence. Het was mooi.... mooi dat we elkaar toen troosten konden. Het laatste woord dat Mathijs hoorde was dus wellicht "tofu".
De 20e was de crematie, snel ("beat the Xmas rush?") door Diau geregeld, in een uitvaartcentrum ergens in een bos dichtbij Providence. We werden gestald in een zaaltje met zo'n laag plafond met een schoepenventilator eraan.... in de hoek een boekenstandaard met een dikke bijbel erop vol gravures, in de andere hoek een erker met daarin een Hammond orgel. "The place is yours," zei de dame, "I'll come back to tell you when he's ready" (Ready?) Dus zat ik meteen twee liedjes te spelen op dat Hammond, Bad continuity en Esprit de l'escalier, die leken me wel OK, toen die mevrouw terug kwam. Het was natuurlijk verboden. Authorized personnel only. We mochten ook niet mee naar het stookhuis - en dan al die glaskunstenaars, alsof die bang zouden zijn voor een beetje vuur! Mathijs lag in zijn kartonnen doos in de begrafenisauto, alle origami vogeltjes erbij, en een paar bloemen die Janna had geregeld.... het gebakken eieren overhemd. De witte broek. Het Agnes B. jasje met een met gaffatape gerepareerde zoom. Die door geelzucht zo bruin lijkende huid. Onwerkelijk. De achterklep ging dicht, en hij werd weggereden naar dat stookhuis aan de overkant van het besneeuwde gazon. Wij knerpten door de sneeuw terug naar binnen dat zaaltje in. Na het Hammond incident hebben we een i-pod aangesloten op een paar boxen, en zijn we maar wat woest gaan dansen op Afrikaanse muziek en de Ramones en Omfo. "Blijven dansen", had Mathijs gezegd... Bij Dunkin' Donuts werd maar wat koffie gehaald... die we niet in dat zaaltje mochten drinken. Buiten viel een beetje sneeuw. Een witte begrafenis. Toots stond al de hele tijd geleund tegen een lariks te vertinnen, turend naar dat stookhuis. Er was geen rook te zien. Als een besluiteloos concilie voor een nieuwe paus. Wij kwamen ook naar buiten en bouwden een stad van sneeuw met de koffiebekers als vormpjes. Dat beurde Toots wel weer een beetje op... Milan en Meritt en Sebas begonnen aan een enorme sneeuwpop. Met zijn allen dat karwei geklaard; het werd een reuzin met gigantische dolly parton- tieten en een latino bips, en schaamhaar van takjes en een plat gezicht. Toen ze klaar was kwam de dame van het uitvaartcentrum ons vertellen dat Mathijs "ready" was. Verbrand, dus. Toen hebben we een enorm applaus voor hem gegeven, onder de blote lucht, bij die sneeuwvrouw. Minutenlang. Applaus voor Mathijs, die altijd anderen in staat stelde om applaus te halen, en dan zelf in de schaduw bleef.
Lievelieve Mathijs.... en nou kan ik je nooit meer iets vragen, nooit meer van je sardonische grapjes genieten, nooit meer samen voor de lol een raar decor bedenken, of samen met jou door een vreemde stad lopen als Omfo ergens heen moet... Maar ik heb die ervaringen van jou gekregen, en jij hebt weer een deel van mij meegenomen.
Dag. lieverd. Ik zal je missen.
Fay

Hello, here is a photo I took of Mathijs working on the thread pulling machine in march. This is when I met him. He taught me a lot about the machine and then some. Sarah Clover
Lieve Mathijs,
Ik heb altijd heel veel bewondering voor je gehad. Altijd als ik bij jou op bezoek ging vond ik het spannend om te horen waar je nu mee bezig was. Ik heb een aantal onvergetelijke herinneringen aan jou. Toen ik bij jou kwam wonen in de warmoestraat hier er in kranten knipsel aan de muur in het midden van mijn nieuwe slaapkamer met de tekst: "remember dreams come true". In dat opzicht heb ik jou ook altijd als voorbeeld genomen, je leefde vrij en daar kwamen de meest prachtige uitvindingen en dromen uit voort zoals de vogel in de huiskamer, die zijn vleugels opensloeg als je voorbij liep. Je was een geweldige man, die vrij was van geest en in zijn handelen. Ik ga je erg missen.
Jip Teunissen Van Manen

Deze foto nam ik tijdens het intensief overleg met de gemeentelijke overheid over de toekomst van het Blaauwlakenblok, in 1993. Laten we met Mathijs de afloop betreuren.
Frank Smit
Lieve Mathijs
Van jou herinner ik me de gekke ideeën, hoe je me iets heel ingewikkelds toch simpel kon uitleggen, de eeuwige discussies met Annet en je broers, hoe je zo kon genieten van een simpele maaltijd bij ons thuis ("heerlijk" ik hoor het je nog zo zeggen),... Het zijn de kleine dingen die me zullen bijblijven.
Het ga je goed, waar je ook bent,
Lobke
Het is wat raars. Het lijkt wel oorlog. Zo staan we op het Waterlooplein, einde zomer, een uur bijpraten over alles wat ons bezighoudt, en zo ben je in rook opgegaan. Ik zie ons weer, ik blij met een multi-analyzer zojuist uit Amerika ontvangen, voor het postkantoor op het Waterlooplein, en jij die meer en meer op een soort witte Gandalf begon te lijken en vertlde over I-phone en de digitale geneugten, een bypass op Internet enz. en tevreden was dat je nu al werk gemaakt had op je nieuwe plek. We werden opnieuw overburen dit jaar en ik werd weer enthousiast van je, en wist zeker, ik bel je gauw voor een grondiger behandeling van de materie! Toen heb ik je nog kort gesproken bij Zeppos, eensgezind tegen het patentsysteem, en een uitnodiging van je gekregen voor thee, waar ik helaas verstek moest laten gaan. Ik zal de gesprekken over Tesla (1 draads-gloeilamp) niet gauw vergeten en de digitale democatie, de 'Afrikaanse geluiden' (die je digitaal ging opnemen voordat ze zouden verdwijnen), de 1 atoom dikke draadjes, de katervrije drug, en veel meer. Vanaf einde jaren 70 volgen wij elkaar en ik bewonderde je brede belangstelling, scherpzinnigheid, en humor en de uiterst inventieve, elegante knipperinsecten die evenals het 'levend licht' zeer ver vooruitliepen op mainstream ontwikkelingen. Mind you, het imago van Philips is nu, -tig jaar later, gericht op levend licht-achtig consumentenspul! Matthijs, origineel denker, dit is raar, dit is een hard gelach.
Michiel (collega, van 'zwevend licht')
i will remember well the tall white haired man in the bright yellow rain coat bicycling down the street with some odd machine in his basket or taking us on a canal tour in his little motor boat pointing out beautiful vistas at every turn. a man who glowed child-like just as brightly as he did sage-like.
Marc Barreda

De herinneringen aan mijn goede vriend Mathijs,

Als je dit droevige bericht hoort, gaan er meteen allerlei gedachten door je heen over vroeger en de laatste ontmoeting! Mathijs kwam bij mij op de VU met de vraag om horlogekasten van aluminium te laten maken. En door het enthousiasme waarmee hij zijn vinding vertelde was ik meteen bereid dit te doen. Ik heb de hele serie bij zijn werkplaats op de Oudezijds Voorburgwal afgeleverd. Ik kwam in een werkplaats vol apparaten en vernufte objecten. Hij liet alles zien en legde alles uit. Mijn hoofd kwam vol met info en moe ging ik weer na uren weg.
Het contact was gelegd!

Na de horloges kwam de opdracht om een draaiorgel om te bouwen. I.p.v. het muziekboek kwam een messingblok met L-vormige hammertjes aangetrokken door relais. Nu kon je vanuit de Atari-computer met muziekprogramma het orgel laten spelen.
Bij hem thuis stond een piano met hetzelfde principe en hij liet Bach spelen met de Atari, langzaam of snel! Geweldig! Helaas heb ik het draaiorgel nooit gehoord!

Op aanraden van Mathijs heb ik ook een Atari en tekenprogamma gekocht, voor technische tekeningen. Meteen maakte ik de tekeningen voor mijn werk op de computer. Niet meer alles op het tekenbord. Nu nog de collega's enthousiast maken! Na veel gepraat kwam er op het werk een IBM met een tekenprogramma. We waren de eerste bij de VU. Met dank aan Mathijs!

Toen kwam de snijapparatuur voor de glasmachine! Door de wisselwerking van ideeën en het zoeken naar de nodige onderdelen kwamen we toen een mooi resultaat! Het werkte meteen erg goed. Het was mooi om te zien hoe het glas vervormd werd!
Hierna kwamen er nog twee snijapparaten!

Daarna kwam Mathijs met de vraag voor onderdelen te maken voor een geurmachine. Het zag er allemaal erg technisch uit! Alleen Mathijs kon mij nog vertellen hoe het werkte, maar het was wel erg ingewikkeld!
Daarna hebben we elkaar weinig gezien! Alleen op weg door de stad of in de Warmoesstraat!

Tot vorig jaar 14 maart achter het Centraal Station, hij riep mij: Hé Giel ! Ik herkende hem eerst niet zo snel door zijn snor!
Na een kort hoe en wat, was hij weg!

Later heb ik hem nogmaals gefotografeerd op een theeceremonie, waarbij hij de thee op een bijzondere manier zette!

Ik denk als er gekleurde lichtjes aan het heelal staan, knipperend en op een leuke manier bewegend, dan is Mathijs alweer bezig met een project!

Mathijs, ik zal hem niet meer vergeten!

Giel Ehrenfeldt




Mathijs.
Is voor mij vooral verbonden met kinderen.
Toen ik op Oudezijds de 2ling in hun mandjes zag liggen, net geboren, in gezeefd wallen licht, was dat het allerliefste wat ik ooit gezien had. En ik nam me heilig voor ook kinderen te krijgen. Eerst kreeg ik Abel en toen kreeg ik een miskraam. Ik was erg verdrietig. Kom maar naar Ibiza een weekje zei Mathijs. En ik ging met Abel en raakte verliefd op het eiland en leerde de familie van Mathijs pas echt kennen. Daarna werd gelukkig Noa geboren en toen Mas die, toen hij 3 weken was al op Ibiza was. Ik heb zulke geweldige herinneringen aan al die tijden op Ibiza met “de meisjes”, op het strand, met Alexandra rijmend naar het winkeltje onder aan de berg, bij es Vedra en in jullie huis met het kanon, waar voetballen uitkwamen en met al het winkeltjes spelen. Met Judith, Caro en Alex en later met de hele familie Nevejan vakantie vieren in 2002 en daar zijn deze foto’s van.
Mathijs en kinderen Diau, Alexandra, Milan Meritt, onze Alexandra en Abel, Noa, Mas.
Dat er mannen bestaan die altijd een helm dragen van zilver en altijd overhemden met vliegtuigjes aanhebben. En die altijd bij Tofani koffie drinkt.
Mathijs was lief. Gek werd ik van zijn gemompel dat maar doorging of je nu luisterde of niet, de eindeloze mononogen, maar Djeez, als iemand kon spelen met het leven was Mathijs het wel. En dat ga ik het meeste missen. De kinderen blijven. Mathijs heeft hen voor altijd geïnspireerd. Dag lieverds, dag lieve meisjes van Mathijs.
Kus Maartje Nevejan


Die lieve Mathijs,
Het valt me niet mee om over je te schrijven op een herinnering pagina. En dat komt natuurlijk omdat ik wil dat je er nog bent. Ik denk me dat je er bent. Ik denk..... en ik denk en ik denk dat jij weet wat ik denk. Je bent er wel, je bent er niet. Ja natuurlijk ben je er wel. Het is een verstoppertje spelen met emoties. Blij als je er weer bent maar oh zo confronterend als je je weer verstopt. Niet meer langs komt om eindeloos koffie te leuten, samen boekjes te plakken, lampen in elkaar te zetten. Projecten te verzinnen en naar jouw onuitputtelijke bron van kennis te luisteren en je samen te zien klussen met Finn. Ik weet in energie blijf je er altijd. En ik weet dat je me liever niet verdrietig ziet. Maar toch lieve Mathijs nu is de tijd aangebroken. De pijn van het gemis is om de hoek komen sluipen. Hij ( het is een hij, heb jij daar een verklaring voor ?:) ) is venijnig scherp en zwart en steekt me in mijn hart. En dit is gek Mathijs.Vandaag werd ik gevraagd door de glasfabriek in Leerdam om een werk te maken voor de tentoonstelling ‘ op de huid geblazen’. Het moet draagbaar zijn. Het kan toch geen toeval zijn dat ik gevraagd wordt om iets met glas te doen? Jij die omgeven werd door zulke geweldige lieve glas vrienden die ik vlak voor je dood dankzij jou leerde kennen? Ik heb ja gezegd en een schetsontwerp gemaakt. Een zwarte ronde schijf met scherpe zwarte pinnen eruit die je met banden als een schild op je buik hangt. Het heet ‘Distance’. Nou dan hoef ik jou verder niks uit te leggen, toch? Het is natuurlijk het schild om me te wapenen tegen die pijn bedenk ik me nu. Lieve Mathijs ik zal dit werk met liefde aan je opdragen. En me wapenen met mijn schild zodat ik naar je kan blijven lachen als de pijn van het gemis om de hoek komt sluipen.
En eh toch nog even een vraagje. Bestaat toeval nou wel of niet?
Lieve Mathijs ik wil nog even tegen je zeggen dat ik heel blij ben dat je in mijn leven was/bent en in het leven van Finn en dat je geweldige lieve en bijzondere dochters en heel veel geweldige lieve mensen om je heen verzameld hebt. Maar dat wist je al he? Dit zegt alles over jou en ik ben heel trots dat ik daar bij mag horen.
Joanneke
	Tja, ... Mathijs
	Het was m’n broer
	Het was een vriend
	Het was een partner in business
	Of eigenlijk moet ik zeggen hij is!

	Want feitelijk is Mathijs nog steeds
	Hij is niet minder dan vroeger aanwezig
	Zijn gedachtegoed krijg je nooit meer uit je hersens

	Het is als een melodietje waar je maar niet vanaf komt
	Het maakt je vrolijk
	Het laat je de andere kant van zaken bekijken
	Het zet je er toe aan om ‘de molens van don quichotte te gaan bevechten’
	Het geeft je rust … en onrust
	Maar vooral het gaat je nooit ongemerkt voorbij

	Mathijs was er altijd
	Op een of andere manier
	En zo blijft mathijs er ook altijd

	Ook als we hem niet meer fysiek om ons heen hebben

	Soms zag je hem iedere dag
	Maar dan was hij ook wel weer eens weken uit beeld

	Zoals nu
	Of is er toch iets veranderd?
	Dat mag ieder voor zich uitmaken

	Hoe dat precies ‘gaat gaan’ met een broer minder
	Ik zou het niet weten

	Voorlopig is hij nog steeds deel van onze projecten
	Het monument dat we voor hem maken in den haag
	Waar hij nog samen met Quirijn de hardware voor bedacht
	Waar Floris zijn artistieke software zegen over gaf
	Waar Peter Struycken een langlopend project met een dierbare vriend ziet ingevuld

	Het monument dat net zo veelzijdig is als mathijs
	Dat net zo afwisselend is
	Dat altijd doorgaat
	Wat centraal staat in het leven van velen
	Bewust of onbewust
	Altijd verhelderend
	Steeds anders
	En voor iedereen met een andere betekenis
	Herkenbaar?

	De prachtige projecten die we samen met mathijs uitvoerden
	Ze zijn blijvend en afwisselend
	Net als de herinneringen aan mathijs zelf

	Van alle kinderen in ons gezin
	Ken ik mathijs mathematisch het kortst
	Maar zeker is dat ik een kant van hem ken die vele niet kennen
	Want mathijs heeft vele gezichten
	Heeft vele levens
	En interessant is dat die werelden vaak helemaal niets met elkaar hadden/hebben
	Ruigoord
	De band van OMFO
	Het blauwlakenblok
	Het TeaCultureHouse
	euroGenie
	En ga zo maar door ..
	Niets hebben ze met elkaar!

	Behalve mathijs
	Die altijd zichzelf was
	Innovatief en belangstellend
	Complexe oplossingen voor eenvoudige problemen
	Minder met meer
	Eenvoudig door zijn complexiteit

	En binnen euroGenie
	‘onze’ handelsnaam voor eenvoud in onmogelijke projecten
	wij ... broertjes
	wij met z’n vieren
	die elkaar met een paar mompelende geluiden
	de meest fantastische projecten kunnen beschrijven
	en later in een onbeschreven rollenpatroon kunnen uitvoeren !

	onverstaanbaar voor onze omgeving
	maar O zo helder voor ons
	gevuld met veel beeldspraak
	die alleen wij vaak begrepen

	en in tegenstelling tot velen
	hadden wij nooit de pretentie dat wij de wereld gingen verbeteren
	maar we hadden wel een duidelijk streven:
	 ‘we make the world your favorite place to be’
	of zou Mathijs nu toch een betere plek gevonden hebben?

	Mathijs was
	Mathijs is
	Mathijs blijft
	Voor wie dat wil!

	Onvoorspelbaar ... Of toch niet helemaal
	Prominent aanwezig ... of juist Onvindbaar
	Vernieuwend ... en een irritante linksrijder
	Vriendelijk en belangstellend ... Opstandig en onhandelbaar
	Motiverend ... en stront eigenwijs
	Gezellige kletser ... de koesterende Slapende bijrijder in de auto
	En zo kan iedereen wel een lijstje van hem samenstellen

	Mijn vriend Mathijs
	Mijn partner Mathijs
	Mijn broer Mathijs

	Ook nu was je ons weer een slag voor
	Zeker is dat we je ook nu weer zullen volgen
	De vraag is hoe en wanneer

	Sterven is een kunst
	Een kunst die je ons op indrukwekkende wijze liet beleven

	Je belde me in de auto om te zeggen dat je ‘slecht nieuws’ had
	Twee dagen later zag ik je voor het eerst in weken
	En voor het laatst in je leven

	Vier weken later zag ik je ‘beeld’ nog even op skype voorbij komen
	Samen met Milan
	Twee weken daarna had ik je zoals zovaak ’s avonds nog even aan de telefoon
	Maar dit zou het laatste telefoongesprek met je worden
	Dezelfde nacht kreeg je een attack
	En gaf je op ...

	En nu
	Nu zit je voor altijd in m’n hoofd
	Nou ja voor altijd
	Zolang het duurt!
	En dan
	Dan hoop ik het net zo netjes te kunnen doen als jij
	Met veel liefde voor iedereen in m’n omgeving

	En dan nog even dit ...
	... (stilte 20 sec)
	Zo gemakkelijk is het om weer even bij je te zijn!!
Het leven gaat steeds sneller naarmate je ouder wordt. Marjan en ik kwamen Mathijs op de Nieuwmarkt tegen. Niets ongewoons. Voor Albert Heijn. Op de vraag: ‘Hoe gaat het?’, was zijn antwoord: ‘Slecht’. ‘Ik heb kanker in mijn alvleesklier. Heb het gisteren gehoord. Ze schatten dat ik nog drie maanden heb. Ik had tegelijkertijd pijn in mijn buik en in mijn rug. Ik wist meteen dat het mis was. Ik heb ook medicijnen gestudeerd.’ Vanzelfsprekend waren we volkomen onthutst. Ik had iets over Ibiza verwacht, of een nieuw project. Ik zag nu ook dat het wit van zijn ogen geel-bruin was.
Voor mijn gevoel vond dit gesprek een paar weken geleden plaats. Pas gisteren werd mij bekend dat hij al overleden is. Ook omdat we een tijdje in het buitenland waren. Ik kan het moeilijk bevatten. Nog steeds niet, zelfs nu ik de reacties op de site heb gezien. Ik besef nu ook dat het gesprek met Mathijs reeds drie maanden geleden plaatsvond. Het was de laatste keer dat we elkaar zagen. Wat een sufferd ben ik. Ik had op tijd contact met hem moeten opnemen; en het niet zo laten ‘verglijden’. Te laat. Weer te laat. Maar ook: was hij in Amerika? Waarom in Amerika?
Mathijs was een bijzonder sympathieke, enigszins ongrijpbare tovenaarsleerling. Ik leerde hem kennen in ons huis in de Koestraat bij Leo Cahn, op twee hoog. Ze maakten toen insectensieraden met knipperende lichtjes. Hun zéér beginnende onderneming heette Leomat. De Bijenkorf had interesse! Dat zou een wereldwijde hit worden. Die metalen insecten. Hij stond in ons huis bekend als ‘de geniale uitvinder’. Altijd plannen, altijd iets nieuws. Later kwamen we elkaar beroepsmatig tegen. Op het Nederlands Architectuurinstituut, waar ik werkte. Hij (inmiddels als Neomat) maakte daar het bekende lichtkunstwerk van Peter Struyken in het plafond van de arcade mogelijk. Daarna spraken we elkaar regelmatig op het terras van ijssalon Tovani. Hoek Koestraat. We waren honkvast. Ónze buurt.
Dat hoofd met die grijze haren en die karakteristieke mond. En die ideeënstroom, half-lachend verteld. God wat zal ik dat missen.
Ton Idsinga, 24-1-2008

'De Vlam' van Peter Struycken voor de KABK is het laatste gezamelijke project van de gebroeders van Manen. Op 28 juni 2008 verrichtte de wethouder van Cultuur in Den Haag de officiële in gebruikstelling.